Opa weerwolf verandert niet meer terug naar een mens. Dat komt omdat hij oud is. Opa weerwolf heeft altijd een lange donkere jas aan en draagt een grote donkere hoed. Wandelen doet hij met een stok. ‘Opa weerwolf is echt een oude weerwolf hè mama?’ Lucas weet er alles van. Iedere avond lezen we voor uit de boeken van Dolfje Weerwolfje.
Na het voorlezen vertel ik Lucas dat we morgen naar opa zijn verjaardag gaan.
‘Hoeveel jaar wordt opa?’ vraagt Lucas.
‘Hij wordt morgen 60 jaar,’ antwoord ik hem.
‘Whow dat is veel.’
Als je het bij elkaar optelt zijn dat 22.000 dagen. En dus minstens zoveel avonturen. Ineens drong het tot mij door. Ik ben zelf 34. Dat betekent dat ik al méér dan de helft van al die 22.000 dagen in zijn leven ben. Bizar. (Mijn vader en ik hebben een hekel aan dit soort woorden, maar we gebruiken ze daarom juist.)
Wie mijn vader goed kent, kent ook zijn zwarte leren jas. De jas waarin inmiddels de gaten vallen en waarvan de rits niet meer dicht gaat. Die oude leren jas. En voor wie mijn vader goed kent, weet ook dat hij een kale plek op zijn hoofd heeft. In de zomer draagt hij daarom altijd een strohoed. Staat hem goed, moet ik zeggen.
Mijn vader heeft geen wandelstok nodig en hoeft niet in een wolf te veranderen om op avontuur te gaan. Zijn grote hoed is van stro, zijn donkere jas van kapot leer, en zijn gedaante is al 60 jaar precies goed.
Lucas heeft gelijk. 60 is niet oud, maar wel heel veel.
